Een scheiding was onvermijdelijk voor Sara, maar daarna begon pas echt een moeilijke periode. “Tijdens mijn huwelijk had ik weinig contact met mensen in de buurt. Ik zorgde voor de kinderen, deed boodschappen en dat was het. Na de scheiding bleef ik in diezelfde situatie achter, maar nu alleen met mijn kinderen.”
Twee jaar lang probeerde Sara nog het contact met de vader van de kinderen in stand te houden. “Zodat zij een vader hadden.” Maar dit werd te zwaar voor Sara en de kinderen. Uiteindelijk werd hij via de rechter uit de ouderlijke macht gezet. “Dat betekende dat ik helemaal alleen verantwoordelijk was voor drie kinderen. Ook financieel.”
Dat viel Sara zwaar. “Normaal ben ik goed met administratie, maar het groeide me boven het hoofd. Ik had geen grip meer op mijn financiën. Daarnaast was ik depressief door de ongezonde relatie waar ik jaren in had gezeten.” Sara kreeg hulp van een psychiater, en een buurvrouw gaf haar een duwtje in de rug: “Ze raadde me aan mijn verhaal te doen bij House of Hope.”
Verandering
Daar kwam langzaam een verandering op gang. Bij House of Hope kon ze vrijwilligerswerk doen om weer werkervaring op te doen en ze kreeg hulp bij haar administratie. Maar thuis bleven de zorgen groot. “Eerst had mijn oudste het heel moeilijk, vooral toen hij ontdekte dat hij ineens nog meer broers en zussen had. Daarna ging het mis met de jongste twee.”
Sara’s jongste zoon kon zijn draai op school niet vinden. “Hij was heel druk. Soms rende hij de klas of zelfs de school uit. Uiteindelijk vroeg de school me om hem thuis te houden.” Toen de school ook vroeg haar middelste zoon halve dagen thuis te houden, dacht Sara: dat gaan we niet doen.
Via het wijkteam probeerde ze hulp te krijgen, maar door personeelswisselingen verliep dat niet voorspoedig. Samen met House of Hope lukte het uiteindelijk om diagnoses voor de kinderen te krijgen. “Dat was een hele opluchting. Ik voelde me gehoord door de mensen bij House of Hope.”
Opknappen
Vrijwilligers van House of Hope sprongen bij om Sara te helpen. Twee keer per week pasten zij op de kinderen om Sara even wat lucht te geven. De jongens gingen naar de kidsclub van House of Hope en hun slaapkamers werden opgeknapt. “De blijdschap van de jongens toen ze hun nieuwe kamer zagen, was onbeschrijfelijk. Ik heb nu zelf ook weer zin om het huis beetje bij beetje op te knappen.”
Inmiddels is Sara met haar zonen ook al twee keer mee op vakantie geweest met House of Hope. “Ik leefde altijd teruggetrokken, maar nu leer ik weer mensen kennen. Buren zeggen ook: je bent een veel meer open persoon.”
“Na mijn scheiding wilde ik weg uit dit huis, weg uit de wijk. Maar nu besef ik dat ik hier ook opnieuw kan beginnen. Ik ben zelf namelijk een heel ander persoon dan vijf jaar geleden.”
*Sara is niet de echte naam van de geïnterviewde. Op haar verzoek hebben we een andere naam gebruikt, zodat ze anoniem haar verhaal kan vertellen.
