Rosemary, hoe bent u bij House of Hope terechtgekomen?
Voor Rosemary begon haar betrokkenheid bij House of Hope met een toevallige ontmoeting tijdens een kerstactiviteit in het Spinozapark. Ze was op zoek naar vrijwilligerswerk en raakte daar in gesprek met Paul van House of Hope.
“Ik zei tegen hem: ‘Ik vind het wel leuk om vrijwilligerswerk te gaan doen.’ Hij schreef mijn naam op en na een maand of twee kreeg ik een e-mail: ‘Kom maar eens praten.’ Zo is het begonnen.”
In eerste instantie werkte ze vanuit de Johanneskerk.
“Er kwamen niet zoveel mensen. Je kunt niet zeggen dat ik me daar werkelijk het vuur uit de sloffen liep. Soms waren het rustige ochtenden. Aan de andere kant had ik een heel spannend boek om te lezen,” vertelt ze lachend. “Maar ik dacht ook: ik ben één ochtend in de week van huis en dat vind ik eigenlijk ook wel prima.”
Toen House of Hope verhuisde naar de huidige locatie, veranderde dat.
“Nu werk ik iedere donderdagochtend als gastvrouw en verzorg ik de koffie. Frans is veel meer de facilitair medewerker; dat is echt zijn pakkie-an. Ik zorg vooral voor de koffie en de ontmoetingen.”
Wat vindt u het mooiste aan uw werk bij House of Hope?
Volgens Rosemary zit de kracht van House of Hope juist in de eenvoudige ontmoetingen.
“Soms heb je best wel mooie gesprekken. Je hebt sociale contacten onderling. Ik vind het leuk om mensen te zien en dan te kijken: blijft het wel goed gaan met die persoon? Eigenlijk let je een beetje op het wel en wee van de mensen.”
Juist die kleine momenten maken voor haar het verschil. “Het zijn geen grote dingen, maar gewoon eigenlijk best wel leuk om te doen. Dan denk ik: hoe klein ook, je betekent wel iets voor iemand.”
Frans, hoe bent u bij House of Hope betrokken geraakt?
“Ik ben gastheer, maar ook facilitair medewerker. Ik houd de boel netjes: een keertje een toilet schoonmaken, een doekje langs de muur, de afwas. Als ik eenmaal bezig ben, kan ik gewoon doorstouwen.”
Via de Johanneskerk kwam Frans in contact met House of Hope.
“Ik gaf daar koffie aan de mensen van House of Hope. Ze hebben mij ook een keer geholpen met een OV-papiertje. Bij de opening vroegen ze of ik ook koffie wilde schenken. Dat heb ik gedaan en zo ben ik erin gerold.”
Wat betekent House of Hope voor u?
Frans hoeft daar niet lang over na te denken.
“Ik wil dat de mensen hier prettig worden ontvangen. Mensen die hier komen hebben thuis al genoeg aan hun hoofd. Dan krijg je hier een kopje koffie en kun je even aan een tafeltje zitten. Dan heb je toch het gevoel dat je er even uit bent.”
Voor hem is dat precies waar House of Hope om draait. “Mensen hebben al minder. Dan is het mooi als je ze hier een plek kunt geven waar ze even kunnen ontspannen.” Maar House of Hope betekent ook veel voor hemzelf.
“Ik ben ontzettend sociaal. Ik werk graag met mensen. Ik ben ontzettend blij met wat House of Hope hier is. Ik heb mijn missie hier nog niet afgemaakt.”
Rosemary, speelt uw geloof een rol in uw vrijwilligerswerk?
“Ik ben protestants-christelijk opgevoed. Maar toen ik het huis uit ging, ben ik ook de kerk uitgelopen. Ik ben 45 jaar niet in de kerk geweest.”
Een paar jaar geleden vond Rosemary haar geloof terug.
“Ik kwam uiteindelijk in de Johanneskerk terecht. Ik ging naar de Open Kerk en twee jaar geleden ben ik gedoopt.”
Of ze haar vrijwilligerswerk als een roeping ziet?
“Een roeping vind ik een heel groot woord. Ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik hoop gewoon dat er een zegen op ligt. Al zijn het maar hele kleine dingen, al die kleine dingen bij elkaar… misschien kun je toch een beetje tot zegen zijn voor een ander.”
Wat hopen jullie dat bezoekers ervaren als ze binnenkomen?
Frans hoeft daar niet lang over na te denken. “Dat ze zich welkom voelen.”
Rosemary knikt instemmend en vat voor haar samen waar House of Hope om draait.
“Hoe klein ook, je betekent wel iets voor iemand.”
