Van hulpvrager naar vrijwilliger
“Ik ben hier nu 7 jaar,” vertelt Willem. Via de Vraagwijzer kwam hij bij House of Hope terecht, omdat zijn cv-ketel was afgekeurd. Met hulp van fondsen kreeg hij een nieuwe ketel. Daarna wilde hij graag iets terugdoen.
“Ik ben hier eerst alleen gastheer gaan spelen. Toen ben ik bij de coördinatiegroep van de mannengroep gekomen. Van het een tot het ander. En toen ben ik gaan koken.”
Zelfs de overgebleven eieren kregen een bestemming. “Toen ben ik op vrijdag eieren gaan bakken. Want ja, weggooien is ook zonde.”
Gewoon er zijn
Al zo’n zes jaar bezoekt Willem ouderen thuis. “Heel gezellig.” Soms komt hij schrijnende situaties tegen. “Sommigen zijn schrijnend, maar ja. Je doet wat je kan.”
Tijdens een huisbezoek merkte hij dat er iets niet goed was met een man die aan één kant niet meer kon bewegen. Willem twijfelde geen moment en schakelde hulp in. Gelukkig liep het goed af.
Wat zijn rol voor hem betekent? Daar hoeft hij niet lang over na te denken: “Gewoon. Er zijn. De mensen laten ervaren dat ze er niet alleen voor staan.”
Een plek om thuis te komen
Willem woont alleen en heeft zelf ook veel meegemaakt, waaronder twee herseninfarcten. Daardoor is hij minder gaan doen, maar betrokken blijft hij. House of Hope is voor hem een belangrijke plek om anderen te ontmoeten en zelf in beweging te blijven.
“Het is beter dan thuis zitten.
Hier heb ik sociale controle en een netwerk.”
Hij kijkt ook buiten House of Hope naar anderen om. Zo nodigt hij een man met een verstandelijke beperking regelmatig uit om bij hem te eten.
Je bent inmiddels onderdeel van het interieur?
“Ja, na zeven jaar wel, ja.”
En hoewel hij door zijn gezondheid rustiger aan moet doen, hoopt Willem komende winter weer achter het fornuis te staan.
Want House of Hope is voor hem veel meer dan de plek waar hij ooit hulp kreeg. Het is een plek waar hij zich thuis voelt, waar hij iets voor anderen kan betekenen en waar mensen op elkaar kunnen rekenen.
Gewoon. Er zijn.
