“Je krijgt echt heel schrijnende casussen en situaties.”
Volgens Achmed begint goede hulp bij aandacht en tijd. “Wij hanteren niet de systeemwereld van de gemeente. We hebben een luisterend oor. Rust. Geven tijd. Meeleven met de problematiek. Probeer naar het probleem te kijken, maar niet naar de mensen.”
Daarbij gaat het bij House of Hope niet alleen om luisteren en doorverwijzen, maar vooral om praktisch helpen. “Als iemand komt en zegt: ik heb niks te eten, zeggen we: hier heb jij je noodpakket. Maar wij gaan ook leefgeld aanvragen. Wij gaan ook een voedselpakket aanvragen.” Want, zegt hij: “Mensen willen tegenwoordig niet alleen afspraken in het zakelijke, maar gezien worden. Gezien worden, maar ook praktisch helpen.”
Het mooiste vindt Achmed wanneer hij ziet dat mensen weer verder kunnen. Veel vrijwilligers zijn ooit als cliënt binnengekomen. “Omdat ze het gevoel hebben: ja, we zijn goed geholpen. Ja, we willen ook vrijwilligerswerk doen.”
Een voorbeeld is een vrijwilligster bij wie Achmed ontdekte dat de thuissituatie heel slecht was. De woning stond vol spullen die ze van de straat had gehaald. Met hulp van fondsen en het klusteam werd de woning opgeknapt: geschilderd, een nieuwe vloer gelegd, nieuwe gordijnen opgehangen en de rommel afgevoerd.
“Toen kreeg ik foto’s. Ze is nu zo blij! Iedere keer als ik daar ben, komt ze me een knuffel geven.”
Voor Achmed is dat waar het werk uiteindelijk om draait: iemand weer perspectief geven. “De basis is nu dat ze echt thuiskomt en voelt dat ze ook thuis is.”
En misschien is dat wel de kern van zijn werk. “Niet echt de systeemwereld, maar een menselijke benadering. Rustig. Meeluisteren. Mooie gesprekken.”
Want achter iedere hulpvraag zit een mens. “Ik weet wat ik moet doen. Maar wat voor iemand zit nou tegenover me? Dat is altijd spannend.”
