Annette doet de deur open. Lachend heet ze me welkom, terwijl een blond meisje zich stevig aan haar been vastklampt. Regelmatig past ze op de kinderen van haar broer en zo ook vandaag! Binnen wacht Ton me al op. De woonkamer is ruim opgezet en grenst aan een slaapkamer die bij de woning is betrokken. Daar eten ze samen ook hun maaltijden, zodat alles binnen handbereik is.
Al snel ontstaat een mooi gesprek. Over het leven, over geloof en over een weg die heel anders liep dan Ton ooit had verwacht.
“Eigenlijk wilde ik vroeger verpleegkundige worden,” vertelt Ton. “Ik wil graag iets voor mensen betekenen.
Maar zijn leven nam een onverwachte wending. Op zijn 23e kreeg hij polio. Hij lag lange tijd in het ziekenhuis en kon daarna niet meer terug naar huis. Maar na bijna vier jaar trouwden hij en Annette en trokken ze in hun eigen huis. Ze mochten drie kinderen ontvangen.
De droom om verpleegkundige te worden moest hij loslaten. In plaats daarvan ontdekte hij een talent voor computers en websites. Zo kwam hij terecht als webdesigner bij een website voor Vliegtickets, destijds een van de eerste websites waarop mensen online vliegtickets konden boeken. “Dat was op zich heel leuk hoor,” vertelt Ton. “Online vliegtickets boeken was toen nog heel nieuw.” “Ik werkte veel thuis. Technisch was het mooi werk, maar ik miste het gevoel dat mijn werk ergens aan bijdroeg.”
Dit bracht Ton uiteindelijk bij christelijke hulporganisaties. Hij werkte voor Kom over en Help, Mercy Ships, Woord en Daad en uiteindelijk ook voor House of Hope. Ton vond een andere manier om van betekenis te zijn. Met zijn kennis van websites ondersteunt hij de christelijke hulporganisaties, zodat hun verhalen en hun werk een breed publiek bereiken.
Anette: “Hij wil graag nuttig zijn voor z’n medemens. Daarom past het werken voor een organisatie als House of Hope ook zo goed bij hem.”
Maar dit werk gaat niet vanzelf. Door de gevolgen van polio kan Ton zijn armen niet gebruiken. Zijn beide armen draagt hij in een sling en zijn computer bedient hij met zijn grote teen. Het toetsenbord ligt op de grond, zodat hij letter voor letter zijn werk kan doen. Ton relativeert het met een glimlach. “Iemand die zijn handen kan gebruiken, heeft tien vingers om mee te typen. Ik doe het met één grote teen.” Het kost meer tijd, maar dat weerhoudt hem er niet van om zijn werk met toewijding te blijven doen.
Bijzonder is dat House of Hope inmiddels ook een plek heeft gekregen in het leven van hun dochter. Imke hoorde thuis de verhalen over het werk van haar vader en loopt nu, tijdens haar studie Social Work, stage bij House of Hope!
