Ton Put

De eerste keer dat we Leah ontmoeten, is aan haar voordeur. We geven haar een voedselpakket en vertellen kort over House of Hope, dat een paar huizen verderop zit. Ze kijkt ons verrast aan, maar ook voorzichtig. Haar blik is aftastend, Leah komt op ons over als iemand die niet snel vertrouwen geeft. Ze neemt het pakket aan. We nemen afscheid. Terwijl we weglopen, weten we eerlijk gezegd niet of we haar ooit nog terug zullen zien.

Ze doet regelmatig zelf de afwas, deed vanuit haar rolstoel mee aan een sponsorwandeling van vijf kilometer in de gietende regen, en schrijft brieven aan de vader van een vrijwilliger. Wie de 77-jarige Anneke vijf jaar geleden had ontmoet, had dit nooit kunnen bedenken.

Een man die in een isolement leeft, een vrouw die fors in de schulden zit en keihard werkt om daaruit te komen, een alleenstaande moeder met haar kinderen die een bizar moeilijke periode achter de rug heeft: met 55 heel verschillende mensen zijn we op vakantie geweest naar het prachtige Bladel. Het was één groot feest, ondanks dat de nachtrust niet voor iedereen evengoed verliep door snurkers op de slaapzaal…

In 2020 viel Sara’s opgebouwde leven in één klap uit elkaar. Haar man bleek er niet alleen meerdere affaires op na te houden, hij had zelfs een tweede gezin. “Ik bleef achter met drie kinderen. De jongste was pas één jaar. Onze relatie was ook niet gezond. Mijn man manipuleerde en maakte me onzeker.”

Werken doet ze heel graag, maar tot haar grote verdriet kan ze het niet meer en is ze afgekeurd. Laila is 50 jaar en woont sinds vier maanden in een huis zónder kakkerlakken en lekkage. Binnenkort moet ze een operatie ondergaan en daarna wil ze dolgraag vrijwilliger worden.

Buurvrouw Bep is in de 90. Ze woont sinds kort aan de Molièreweg in Rotterdam-Lombardijen, een paar deuren bij ons vandaan. Sinds 1965 woont ze in deze wijk. Ze heeft de flats zien verrijzen, de bomen zien groeien, de kinderen zien opgroeien – en weer vertrekken.