Ton Put

In 2020 viel Sara’s opgebouwde leven in één klap uit elkaar. Haar man bleek er niet alleen meerdere affaires op na te houden, hij had zelfs een tweede gezin. “Ik bleef achter met drie kinderen. De jongste was pas één jaar. Onze relatie was ook niet gezond. Mijn man manipuleerde en maakte me onzeker.”

Werken doet ze heel graag, maar tot haar grote verdriet kan ze het niet meer en is ze afgekeurd. Laila is 50 jaar en woont sinds vier maanden in een huis zónder kakkerlakken en lekkage. Binnenkort moet ze een operatie ondergaan en daarna wil ze dolgraag vrijwilliger worden.

Buurvrouw Bep is in de 90. Ze woont sinds kort aan de Molièreweg in Rotterdam-Lombardijen, een paar deuren bij ons vandaan. Sinds 1965 woont ze in deze wijk. Ze heeft de flats zien verrijzen, de bomen zien groeien, de kinderen zien opgroeien – en weer vertrekken.

Nadat haar man Frits in de zomer van 2024 overleed, belde Sonia twee mensen: de broer van Frits, en Elsbeth van House of Hope. “Mijn eigen familie woont in de Dominicaanse Republiek. House of Hope is mijn familie hier in Nederland.”

Ze is in de twintig en haar leven kan ze in een paar woorden samenvatten: verhuisd van het ene huis naar de andere vrouwenopvang, diepe angsten en grote onzekerheden.

Ze is geboren in Irak en vluchtte uit het land omdat ze niets mocht, alles verboden was en volgens haar familie ook niets kón. Het drukte een stempel op haar leven.